Yerden Kök Isıtma vs Raylı Ortam Isıtması

Domates, biber gibi bitkilerin kök bölgesi sıcaklığı 15°C'nin altına düştüğünde, topraktaki suyu ve gübreyi (özellikle Fosforu) emme yetenekleri durma noktasına gelir. Sera havası 25°C bile olsa, kökler soğuksa bitki beslenemez, yapraklar morarır ve meyve gelişimi durur. Kök ısısı, bitkinin motorunun çalışma sıcaklığıdır.

Uygulama: Toprak veya kokopit yataklarının hemen altına (veya toprağın 20 cm içine) 32-40°C arası ılık su taşıyan polietilen (PE) kangal borular döşenir.

Avantajı: Enerji doğrudan hedefe (köke) gider. Havanın ısıtılması gerekmediği için mükemmel bir enerji tasarrufu sağlar. Özellikle jeotermal bölgelerde (suyun 40-50 derece olduğu düşük entalpili kaynaklarda) sistem çok verimli çalışır.

Riski: Su sıcaklığı kontrol edilemez ve kök bölgesinde 35°C'yi aşarsa kökler kelimenin tam anlamıyla "haşlanır". Kök hücreleri ölür ve Fusarium (mantar) hastalıkları patlar. Çok hassas bir termostatik karışım vanası (otomasyon) zorunludur.

Uygulama: Suyun 90°C gidiş - 70°C dönüş yapabildiği yüksek kapasiteli çelik boru ağlarıdır. Bitki seviyesinde veya bitki aralarında yer alır.

Avantajı: Sera havasının çiğ noktasını (dew point) kırarak bağıl nemi düşürür (botrytis/kurşuni küf hastalığını önler). Seralardaki en güçlü ve homojen iklimlendirme sistemidir. Domateslerin daha hızlı kızarması (olgunlaşması) için borular doğrudan meyve salkımlarına yakın ayarlanabilir (Grow-pipe / Büyütme borusu).

Yüksek teknolojili (topraksız) seralarda, sadece tek bir sisteme güvenilmez. Sistemin baz yükünü (kök sıcaklığını) sağlamak için saksı altlarına ılık plastik borular çekilirken, ekstrem soğuklarda havanın şoklanmasını önlemek ve nemi kurutmak için çelik ray boruları kullanılır. Bu ikili sistem (Dual-Heating), kurulum maliyetini ciddi şekilde artırsa da, rekoltedeki %15'lik artış ve sıfır don riskiyle en güvenli mühendislik mimarisini sunar.